02-02-2002 De traan van Máxima

Het was misschien niet een event met het gewicht van de Moord op Kennedy, de Maanlanding of de Aanslag van 11 september, maar de meeste Nederlanders zullen zich deze dag 24 jaar geleden nog wel herinneren. Als de dag van Het Huwelijk, De Traan, De Bandoleon, de Rijtoer door Amsterdam.

Ik heb andere herinneringen aan die dag, ik weet nog precies waar ik was. Voor mij is het de dag dat mijn oudste dochter ontstond. De dag van de punctie: een tamelijk pijnlijk proces waarbij mijn ‘eitjes geoogst werden’ in het IVF-traject, waarna bevruchting plaatsvond in ‘een reageerbuisje’. Ik weet nog dat ik op de achtergrond de geluiden hoorde van de televisie die aanstond in de kliniek. Geluiden van gebeurtenissen op een paar kilometer afstand vanaf de kliniek van VU Medisch Centrum. Maar ik concentreerde me op mijn ademhaling, terwijl mijn roesje inwerkte.

Thuis heb ik het huwelijk teruggekeken, maar de naweeën van de behandeling waren nog zo aanwezig, dat de tranen van Maxima en de muziek van Carel Kraayenhof mij niet konden ontroeren. (Wat onder normale omstandigheden zeker wel het geval was geweest.)

Bijzonder hoe herinneringen aan dezelfde dag zo kunnen verschillen. Hoe een doordeweekse maandag in 2026 voor mij waarschijnlijk een dag als elke andere, terwijl het voor anderen misschien wel hun trouwdag is, de geboortedag van een kind, of de dag dat door een uitslag bij de specialist of een verkeersongeval het leven een totaal andere afslag neemt.

Als iets mij speciaal opvalt, schrijf ik er een blog over. Schrijven is wat ik het liefst doe. Ik probeer bij elke opdracht de juiste toon te treffen. Vaak krijg ik terug dat een Levensverhaal echt klinkt als de persoon over wie het gaat.